czwartek, 9 stycznia 2020

Wiersz: Pałac Wodzickich w Kościelnikach

Kościelnickie smutne ruiny,
rodzinne gniazdo
tęskni za Wodzickimi,
za tamtym śmiechem,
radością, szczęściem

Pałac zamknięty,
samotny,
tęskniący za

przeszłością


Za hrabianką Wodzicką
czytającą poezję 
w ogrodowej altanie,
za wesołym chłopczykiem
biegającym
po parkowych ścieżkach,
za gorącymi dyskusjami
Wodzickich o Polsce

Musieli wyjechać,
rozrzuceni po świecie,

też tęsknią

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza