Wiersz: W niebieskościach cyjanotypii

 W listopadzie byłam na wystawie "Monochrom" w Muzeum Fotografii (Mufo) przy ul. Rakowickiej. Jest to wystawa udowadniająca, że zdjęcia czarno-białe mogą być kolorowe. Jest kilka metod, dzięki którym można uzyskać taki efekt. Jest to m.in. sepia i cyjanotypia. Nie robiłam zdjęć, ale pod wpływem wystawy powstał wiersz.

W niebieskościach cyjanotypii

niby zdjęcia czarno-białe

a kolorowe

dzięki sepii cyjanotypii

nabierają barw

wernisaż w muzeum fotografii

zdjęcie w sepii:

na pierwszym planie

elegancka kobieta na krześle

otoczona trójką dzieci

za nią stoi mąż

w równie eleganckim ubraniu

krajobrazy

zdjęcia rodzinne

przypadkowi przechodnie

zachwyty ludzi

chciałabym być na zdjęciu

ośnieżonego widoku tatrzańskiego

w niebieskościach

cyjanotypii

Zdjęcie wykonane techniką sepii:

Zdjęcie wykonane techniką cyjanotypii:

Zdjęcia z Internetu

Ojcowski Park Narodowy

Pod koniec grudnia wybraliśmy się z córką i synem do Ojcowskiego Parku Narodowego. Po prostu chcieliśmy gdzieś pojechać, a ten park jest przecież niedaleko Krakowa. Był mróz, grabiały ręce, dlatego nie zrobiłam wielu zdjęć. Chcieliśmy zobaczyć najbardziej znane formacje skalne.

Ojcowski Park Narodowy jest położony około 20 km na północ od Krakowa, na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. I aż trudno uwierzyć, że wystarczą dosłownie dwa kwadranse podróży z centrum miasta, aby dotrzeć do parku. Zachwyca architekturą, formacjami skalnymi, jaskiniami, zamkami oraz uroczą Doliną Prądnika. Co prawda jest najmniejszym parkiem narodowym w Polsce, ale zdecydowanie bardzo ciekawym. Nie bez powodu symbolem Parku są nietoperze, których można tutaj spotkać bez liku.

Brama Krakowska jest jedną z najbardziej znanych ojcowskich formacji. Niegdyś przez dolinę biegł szlak kupiecki z Krakowa na Śląsk i stąd wywodzi się nazwa Bramy. Zgodnie z legendą przesmyk przez skalną bramę powoli się zamyka. A gdy już zatrzaśnie się na dobre, wówczas świat zakończy swój los.

U wylotu wąwozu Wrześnik, znajduje się Igła Deotymy. Jest to samotnie stojąca smukła igła skalna. Nazwa została nadana na cześć Jadwigi Łuszczewskiej. Była ona poetką, która szukała natchnienia w ojcowskiej naturze, a przy okazji pisała pod pseudonimem Deotyma i wedle wszelakiego prawdopodobieństwa mieszkała w willi tuż obok Igły.

Ostatnim ostańcem jest słynna Maczuga Herkulesa, oddalona od centrum Ojcowa o nieco ponad 6 km. Stoi ona na straży Zamku w Pieskowej Skale. Podobno, choć geolodzy temu bardzo mocno zaprzeczają, to nie siły natury ją stworzyły, a miały tutaj udział moce czarcie. A wszystko to oczywiście dzięki Panu Twardowskiemu, który umiejętnie podpuścił samego Diabła. 

 

Kościół św. Michała w Dijon

To już ostatni post ukazujący Dijon.

Kościół św. Michała był pierwszym, który zwiedziliśmy. Otwarte drzwi nie utrudniały wejścia do świątyni. Najbardziej zachwyciła mnie renesansowa fasada, która, moim zdaniem, jest wspanialsza od fasady Katedry Notre Dame. Mój podziw wzbudziły również witraże.

Położony w centrum Dijon (w pobliżu Pałacu książąt burgundzkich) i sklasyfikowany jako Pomnik Historii, Kościół św. Michała ma charakterystyczną dwuwieżową fasadę, która łączy średniowieczne i renesansowe elementy architektoniczne.

Wspaniała gotycka nawa o wysokim sklepieniu zachwyca zwiedzających swoją wielkością i jasnością. Sanktuarium jest oświetlone pięknymi XIX-wiecznymi witrażami.

Założony w 1497, kościół budowano przez dwa stulecia, co wyjaśnia niezwykłą mieszankę stylów. W trzech bogato rzeźbionych drzwiach znajdują się ozdobne rzeźby aniołów i innych postaci.

W jednym z mniejszych kościołów urządzono galerię rzeźby. Oto dzieła sztuki: