Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kambodża. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kambodża. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 5 kwietnia 2016

Phnom Penh - stolica Kambodży

Dzisiaj wykorzystuję zdjęcia zrobione w Kambodży  kilka lat temu. Ten kraj odwiedziliśmy głównie dla kompleksu świątynnego Angkor Watt, ale chcieliśmy też zobaczyć kambodżańską stolicę.
Kambodża jest krajem z niezwykle ciekawą, ale i bolesną przeszłością. Po latach wojen, walk domowych i eksperymentów społecznych dopiero od niedawna cieszy się względnym spokojem. Po okresie terrorystycznych rządów Czerwonych Khmerów powoli odbudowuje się zdewastowaną gospodarkę oraz rozwija turystykę. Kambodża należy do najbiedniejszych krajów Azji.
Phnom Penh jest stolicą i zarazem największym miastem Kambodży. Leży przy ujściu rzeki Tonle Sap do rzeki Mekong. Dawniej było nazywane perłą Azji i uważane było za jedno z najładniejszych miast rozbudowanych przez francuskich kolonistów w Indochinach.
Pałac królewski został zbudowany w latach 1869-1919 zgodnie z zasadami architektury khmerskiej z lekkim dodatkiem stylu francuskiego. Powstał dla króla Norodoma.
Piękne, zadbane pałacowe ogrody ze wspaniałymi kwiatami, krzewami stanowią ogromny kontrast z biednymi, zaniedbanymi ulicami Phnom Penh, wyniszczonymi w okresie rządów Czerwonych Khmerów.
A to zdjęcia ulic. Można zauważyć bardzo dużo motorów, rowerów. Nie obowiązują tu żadne normy bezpieczeństwa. Nie raz widziałam kobiety z malutkimi dziećmi siedzące za prowadzącym motor mężczyzną - bez żadnych pasów, kasków itp.
Ulice w porównaniu z Tajlandią są biedne i zaniedbane. Ogromna przepaść dzieli te dwa sąsiadujące ze sobą kraje.
I oczywiście mnóstwo stoisk; każdy próbuje coś sprzedać.
Bardzo dużo zarówno w Kambodży jak i w Tajlandii jest kobiet jeżdżących na motorach czy rowerach. Podobają mi się te samodzielne, niezależne kobiety. Te są z okolic Phnom Penh.
Na bocznych ulicach Phnom Penh natknęliśmy się na pogrzeb jakiegoś nauczyciela. Było bardzo dużo uczniów w szkolnych strojach. Wszystko wyglądało bardzo uroczyście. Początkowo myśleliśmy, że to jakieś religijne święto.
W Phnom Penh byliśmy wiosną, przed okresem Wielkanocy. Znaleźliśmy katolicki kościół. Przed mszą Kambodżanki wyplatały palmy na Niedzielę Palmową.
Odwiedziliśmy również Muzeum Ludobójstwa w południowej dzielnicy Phnom Penh, upamiętniające ofiary terroru Czerwonych Khmerów. 
Pola Śmierci (Killing Fields) to miejsca kaźni w Kambodży, gdzie masowo zabijano i grzebano ofiary reżimu podczas rządów Czerwonych Khmerów. Ludobójcze praktyki w Demokratycznej Kampuczy (tak wtedy nazywała się Kambodża) trwały od 1974 do obalenia Czerwonych Khmerów w 1979, dzięki interwencji przeprowadzonej przez Wietnam. Liczbę ofiar ocenia się na 1,7 do 2,3 mln z ok. 7 mln mieszkańców kraju ogółem (tj. 25-35%).
Najbardziej znane pole śmierci to Choeung Ek. Obecnie znajduje się tam buddyjskie miejsce upamiętnienia terroru. Muzeum Ludobójstwa Tuol Sleng (które zwiedzaliśmy) prezentuje wiele informacji na temat Pól Śmierci (m.in. fotografie zrobione podczas ekshumacji masowych grobów). Są one masowo odwiedzane przez turystów zagranicznych (ok. miliona osób rocznie).

Wypełniona czaszkami stupa powstała dla upamiętnienia ofiar reżimu.
Reżim Czerwonych Khmerów aresztował i zgładził prawie wszystkich podejrzanych o koneksje z obcymi lub poprzednim rządem, jak również inteligencję i przedstawicieli wolnych zawodów. Prześladowani byli Wietnamczycy, Czamowie (muzułmanie), chrześcijanie oraz mnisi buddyjscy.
W okolicach Pól Śmierci spotkaliśmy proszące o pieniądze dzieci. Wiele takich dzieci spotkaliśmy podczas pobytu w Kambodży. Z pobytu w Tajlandii nie pamiętam takich przypadków. Tam dzieci próbowały zarobić pieniądze, np. coś sprzedając. Nie pamiętam przypadków żebrania.

niedziela, 10 sierpnia 2014

Angkor Wat w Kambodży (część 3/3)

Dzisiaj zamieszczam ostatnią, trzecią część zdjęć kompleksu Angkor, który jest uznawany za jeden z cudów świata średniowiecznego.
Angkor to ogólna nazwa wielu skupisk świątyń, tzw. miast-klasztorów. Najsłynniejszy jest  Angkor Wat, znane jest też inne olbrzymie Angkor Thom oraz mniejsze, ale bardzo urokliwe Ta Prohm, Ta Keo czy Preah Khan. Całość mieści się na obszarze ponad 400 km kwadratowych, a odległości pomiędzy poszczególnymi obiektami sięgają od kilkuset metrów do blisko kilkunastu kilometrów.

Więcej na temat historii tego miejsca napisałam w części 1.


Powtarzam jeszcze raz to, co napisałam w części pierwszej:

Do Kambodży pojechaliśmy specjalnie, aby zobaczyć świątynię Angkor Wat i cały kompleks Angkor. Ona była głównym celem. Zwiedziliśmy też oczywiście stolicę Phnom Penh, ale to już nie to wrażenie. Teraz z perspektywy czasu mogę również stwierdzić, że to był numer jeden całej podróży, włącznie z Tajlandią. Nic tak bardzo nie zaskoczyło, nie zdziwiło i nie zachwyciło.
Ten ogrom wrażeń: monumentalność, dostojeństwo budowli, wizerunki bogów na wieżach świątyń, niezliczone płaskorzeźby, kolumny, schody, wielość kolorów, tancerki na ścianach, wojownicy, rydwany, motywy roślinne, kamienne lwy, słonie i tygrysy - i tak ogromna ich ilość, dla przeciętnego turysty wydająca się niezliczoną - powala na kolana. 
Zdjęcia nie są w stanie tego oddać.
Zwiedzaliśmy dwa dni, ale zobaczyliśmy zaledwie ułamek.


środa, 6 sierpnia 2014

Angkor Wat w Kambodży (część 2/3)

Aby zwiedzić Angkor Wat, zatrzymaliśmy się w miejscowości Siem Reap w Kambodży. Mieszkaliśmy tu kilka dni.

Z umówionym wcześniej kierowcą, pojechaliśmy na miejsce tuktukiem (zadaszony wózek ciągnięty przez motocykl). Wstaliśmy wcześnie rano, aby zobaczyć w pierwszym dniu zwiedzania wschód słońca nad największą świątynią Angkor Wat.Taka jest tu tradycja i oprócz nas było bardzo dużo innych osób z całego świata. Czuło się jedność i porozumienie z pozostałymi obcokrajowcami. Niestety akurat tego dnia było lekkie zachmurzenie i w końcu tego efektu nie zobaczyliśmy. Jednak, przyznaję, nie byłam z tego powodu specjalnie zawiedziona, bo możliwość zwiedzania w cieniu, bez palącego słońca, była dla mnie w tym momencie ważniejsza :) Podczas zwiedzania panuje specyficzny nastrój, wszyscy są skupieni, raczej milczący, skoncentrowani na fotografowaniu :)

W pierwszym dniu zwiedzaliśmy świątynie położone blisko siebie, więc nie trzeba było dojeżdżać. Natomiast drugiego dnia kierowca dowoził nas tuktukiem do najbardziej interesujących świątyń, które były już dużo bardziej oddalone. Są miedzy nimi odległości sięgające kilkunastu kilometrów.

Najbardziej nas zauroczyło miejsce zarośnięte przez korzenie drzew, jego nastrojowość i romantyczność. Takie było nasze odczucie. Rozmawialiśmy z innymi Polakami, którzy mieli zupełnie przeciwne wrażenie. To miejsce najmniej  im się spodobało. Bardziej ich zauroczył monumentalizm i dostojeństwo największej świątyni Angkor Wat.
Bilety kupowało się na trzy dni.